Κα ξαφνικά ἕνα πρωί βρεθήκαμε να ἐπιλέγουν ἄλλοι γιά μᾶς. Να ἀποφασίζουν ἄλλοι γιά μᾶς. Να νοιάζονται να ἐκσυγχρονίσουν ὄχι τη ζωή ἀλλά το θάνατό μας.

Ξαφνικά ἕνα πρωί βρεθήκαμε ὑπό ζυγόν, περικυκλωμένοι ἀπό «σωτῆρες» που ψάχνουν με σπουδή να βροῦν τρόπους ἐξόντωσης, ὥστε ἀπο την κατηγορία τῶν ὄντων να περάσουμε σε’ κείνη τῶν μή ὄντων. Τῶν ἀπαθῶν και ἀνέραστων και ἄβουλων πλασμάτων, που πρῶτα τα τρομοκρατεῖς και μετα τα μεταχειρίζεσαι και τα διαχειρίζεσαι ὅπως θέλεις.

Ξαφνικά χωρίς να ἀκουστοῦν ἔκτακτα δελτία εἰδήσεων, χωρίς να φανοῦν ἐχθροί, χωρίς ὑποψία πολέμου, διαπιστώσαμε ὅτι εἴμαστε ὑπό κατοχή. Εἶχαν ἐπιλέξει για μᾶς τον ἀργό θάνατο.

Εἶχαν ἐπιλέξει για μᾶς μία σωρεία ἐντολῶν, ἀπειλῶν, συμβιβασμῶν, περικοπῶν πάσης φύσεως, ἱκανῶν να πλήξουν ἀποτελεσματικά το κέντρο τῆς ζωῆς, δηλαδή την Καρδιά μας.

Ἔτσι ἔγινε: ἕνα πρωί με ἑωσφορική ἀλαζονεία μᾶς φορέσανε το ἑωσφορικό σχέδιο: ἀπο την τάξη τῶν ὑγιῶν να περάσουμε στην ἄλλη, τῶν κλινικά νεκρῶν.
Ἔτσι τους βόλευε: κλινικά νεκροί οἱ πολίτες, κλινικά νεκρή ἡ χώρα. Και ἡ ζωή μας στα σκοτεινά σκοτεινιασμένη, στα εὐτελῆ ἐξευτελισμένη! Κι ἐμεῖς φοβισμένοι και μουγγοί…

Να τρῶμε χῶμα και να δοξάζουμε αὐτούς πού μᾶς ἑξασφαλίζουν το ἔδεσμα, χῶμα χωρίς οὐρανό, χῶμα ἕως θανάτου. Αὐτός ἦταν ὁ στόχος: ἡ ζωή μας κάτω ἀπο το χῶμα! Ἐκεῖ την ὁδηγοῦν και περιμένουν χαιρέκακα την ἕκ τοῦ φόβου γενική… παραλυσία, την ἐκ τοῦ φόβου πλήρη ἀδράνεια, την ἐκ τοῦ φόβου ὑποταγή.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι περάσαμε ἕνα σόκ. Ὅμως λειτούργησε γρήγορα ὁ νοῦς, ὁ μέσα νοῦς. Κι ἀνοίξαμε τα μάτια, τα μέσα μάτια: Ποιός να φοβηθεῖ; Και γιατί να φοβηθεῖ;

Οἱ «σωτήρες» μας δεν ξέρουν την ἀληθινή καταγωγή μας. Δεν ξέρουν ὅτι εἴμαστε ἀπο κείνη τη γενιά τῶν ἀθανάτων, που το χῶμα δεν το λέει χῶμα, που το χῶμα δεν το λέει μνῆμα. Εἴμαστε ἀπο κείνη τη γενιά που το λέει Μήτρα: Τα δικά μας τα χώματα γεννάνε και γεννοβολᾶνε και βλαστάνουν ζωή ἰσχυρότερη ἀπο την πρώτη ἱκανή να τινάξει στον ἀέρα ὅλες τις ταφόπετρες που βάλαν στα κεφάλια μας οἱ εὐροφαρισαῖοι και οἱ εὐροϋποκριτές.

Οἱ «σωτῆρες» μας δεν ξέρουν ὅτι γιά μᾶς το χῶμα ἔχει φωνή. Για μᾶς το χῶμα ἔχει ψυχή… Μιλάει… Κλαίει… Ἐξιστορεῖ την ἀληθινή μας ἱστορία. Ἐξιστορεῖ πῶς γίναν τα βουνά και πῶς μείναν ἀδούλωτα. Με πόσα δάκρυα και αἵματα!

Οἱ «σωτῆρες» μας δεν ξέρουν ὅτι τα δικά μας χώματα εἶναι ζωντανά. Φυλᾶνε κατακόμβες, κρησφύγετα, κρυφά σχολειά, τόπους λατρείας, βημόθυρα, θεμέλιους λίθους ναῶν, ἀνώνυμους ἥρωες, ἀνώνυμους μάρτυρες, ἅγια σώματα που μυροβλύζουν, ἅγια λείψανα που θεραπεύουν.

Ἐμεῖς δεν τα λέμε χώματα αὐτά. Τα λέμε προζύμι! Πού σοῦ ἐνεργοποιεῖ ὅλο το φύραμα πού σοῦ εὐωδιάζει ὅλο το φύραμα, πού σοῦ ἁγιάζει, που ἀπο κεῖ τρῶνε και θα τρῶνε οἱ ἐπερχόμενες γενιές και θα ἀθανατίζονται: Θα ξέρουν δηλαδή ὅτι ἀπο τον Θεό ἦρθαν και στο Θεό πηγαίνουν και τον Θεό μόνο προσκυνοῦν! Αὐτός ἦταν ὁ στόχος: ἡ ζωή μας κάτω ἀπό το χῶμα! Ὅμως ποιός να φοβηθεῖ; Και γιατί να φοβηθεῖ;

Οἱ «σωτῆρες» μας δεν ξέρουν ὅτι εἴμαστε ἀπό κείνη τη γενιά τῶν ἀθανάτων, που βγαίνει ζωντανή ἀπο τις συμφορές, γιατί ξέρει να μετανοεῖ, γιατί ξέρει να ὁμολογεῖ: ἔφταιξα και ξαναρίζω πάλι.
Οἱ «σωτῆρες» μας δεν ξέρουν ὄτι ὁ ἐνταφιασμός μας δε συνεπάγεται το θάνατό μας. Εἴμαστε ἀπο κείνη τη γενιά που δεν πεθαίνει, ὅταν ἐνταφιάζεται!

Ὁ ἐνταφιασμός μας δὲν εἶναι τέλος, εἶναι ἀρχή. Κυοφορία εἶναι… προσμονὴ ἐπερχόμενης ἄνοιξης… Προσδοκία ζωῆς ἀθανάτου! Τὰ δικά μας χώματα εἶναι ζυμωμένα μὲ οὐρανό. Εἶναι ραντισμένα μὲ ἁγιασμό. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν πέθαιναν τοὺς ζωντανούς. Ζωντανεύουν τοὺς νεκροὺς Φυτεύεις σπόρο καὶ πάιρνεις δέντρο! Δύει ἕνας καὶ ἀναδύεται Ἔθνος!

Ἡ ζωή μας κάτω ἀπ’ τὸ χῶμα! Τὸ τοῦνελ πού μᾶς βάλανε ἀλλοῦ θὰ μᾶς βγάλει… Διαμετρικὰ ἀλλοῦ! Δὲν τὸ φαντάζονται ὅμως. Γιατί δὲν ξέρουν πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ σπίθα ποὺ φυλάγεται ἀθόρυβα κάτω ἀπ’ τὴ στάχτη! Γιατί δὲν ξέρουν πόσο πανίσχυρη εἶναι ἡ ἄνοιξη ποὺ κυοφορεῖται ἀθόρυβα κάτω ἀπ’ τὰ μάρμαρα!

Δὲν ὑπάρχει περίπτωση: εἴτε ἀρέσει, εἴτε δὲν ἀρέσει, θὰ ραγίσει τὸ μάρμαρο ραγίσματα χίλια καὶ ἡ ἄνοιξη θά ‘ρθει! Θ’ ἀνατείλει ὁ ἥλιος ἀπ’ τὰ Χώματα!

Καὶ θὰ μάθουν αὐτοὶ ποὺ δὲν ξέρουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διαφεντέψουν τὴ ζωὴ λαοῦ ἀπροσκύνητου!
Δὲν μπροοῦν νὰ σκοτώσουν τὴν ψυχὴ λαοῦ ἀπροσκύνητου!
Ὅ,τι κι ἂν κάνουν δὲν μποροῦν νὰ πειράξουν τὴν ψυχή μας!

Θὰ τὸ μάθουν κι αὐτοὶ ὅλοι ποὺ δὲν ξέρουν πόσο ἀλώβητος ὁ ἄνθρωπος ὁ βαπτισμένος εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ἡ ζωὴ μας ἀνδρώνεται στὰ δύσκολα! Ἡ ζωὴ μας φωτίζεται στὰ σκοτεινά! Ἡ ζωή μας μεγαλύνεται στὰ ἀντίξοα!

Καὶ ποιὸς θὰ φοβηθεῖ; Καὶ γιατί νὰ φοβηθεῖ;

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Μαρίας Μουρζά «Ἐν μέσω κρίσης»)

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό, hellasforce.com