Το άρθρο της εβδομάδας

«ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ»

του Παύλου Πισσάνου

 

Άν σας δινόταν η δυνατότητα, να ξυπνήσετε ένα πρωϊνό, να πάρετε ένα κουβά με νερό κι ένα σφουγγάρι για να πλύνετε το Σύμπαν, κι άν ακόμα μετά το καθάρισμα, το γυαλίζατε μ’ ένα φίλτρο και το κάνατε ν’ αστράφτει, το Σύμπαν την επόμενη στιγμή θα ήταν και πάλι σκονισμένο.
Αυτό λέγεται «εντροπία».
Άν πάλι πάρετε ένα απομονωμένο Φυσικό Σύστημα, με μέτρο βαθμού εντροπίας 2, κι άλλο ένα απομονωμένο Φυσικό Σύστημα, με μέτρο βαθμού εντροπίας 3 και τα ενώνατε μεταξύ τους, αντί το σύνολο του ενιαίου τελικού συστήματος να είναι 5 θα είναι πάνω από 6. Αυτό σημαίνει ότι η «εντροπία στο Σύμπαν αυξάνεται διαρκώς». Αυτή η αύξηση είναι απολύτως ανάλογη με το ρυθμό διαστολής του ίδιου του Σύμπαντος.
Άν όμως θελήσουμε να υπολογίσουμε, πόση εντροπία έχει αποκτήσει το Σύμπαν τα τελευταία 10 δισεκατομμύρια χρόνια, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι το Σύμπαν θα έπρεπε, με την αυξανόμενη διαστολή και εντροπία του, να είχε καταστραφεί, τουλάχιστον, πριν από 5 δισεκατομμύρια χρόνια.
Όμως το Σύμπαν συνεχίζει να υπάρχει, να είναι απολύτως βιώσιμον, απολύτως αρμονικόν και ισόρροπον, «εν τη εντροπία του».
Σημ. Στην γλώσσα της φυσικής, εντροπία είναι το μέτρο του βαθμού αταξίας σ’ ένα φυσικό σύστημα.
Έχουμε λοιπόν το ακόλουθο αποτέλεσμα: «Η εντροπία στη φύση του κόσμου είναι μέρος της Αρμονίας του».

Άς εξετάσουμε τώρα την εντροπία στην φύση ημών, των ανθρώπων.
Παρατηρούμε ότι, όπως το Σύμπαν έχει την ιδιότητα της διαστολής, την ίδια ιδιότητα έχει και η διαστολή της ανθρωπότητας στο φλοιό του πλανήτη που μας φιλοξενεί.
Ο πληθυσμός της Γης διαρκώς διαστέλλεται, μεγαλώνει.
Ενώ όμως, είναι κοινή η ιδιότητα της διαστολής στην ανθρώπινη φύση και στην φύση του Σύμπαντος, το αποτέλεσμα των δύο προς μελέτην φορέων είναι αντίθετο.
Ενώ η εντροπία στο Σύμπαν είναι μέρος της αρμονίας του, η εντροπία στον άνθρωπο είναι μέρος της καταστροφής του.
Η αυξανόμενη εντροπία στην ανθρώπινη φύση είναι η αυξανόμενη κακοδαιμονία, η κακοπιστία, η κακία, το μίσος, η ομοφυλοφιλία, η φιλαργυρία, η υποκρισία, η προδοσία, η αχαριστία, η σπατάλη, η απώλεια της ηθικής συνείδησης, η σύνθλιψη των ιδανικών, η προς το θείον απιστία.
Όλα αυτά, σε σχέση με το αυξανόμενο ρυθμό πολλαπλασιασμού των ανθρώπων επί του πλανήτου, αποδίδουν ένα μαθηματικό λογισμό, του οποίου το τελικό άθροισμα είναι ΜΗΔΕΝ.
Η εντροπία μας, στο ξέφρενο παιχνίδι του ανθρώπινου αλληλοσπαραγμού, αποδίδει άθροισμα πλήρους καταστροφής.
Και βεβαίως, μιλώντας για πλήρη καταστροφή και αφανισμό του ανθρώπινου είδους, πρέπει να είστε σίγουροι ότι δεν καταστροφολογώ, δεν φιλολογώ «εν σκότει», δεν φλυαρώ, ούτε υπερβάλλω.
Η εντροπία είναι ένας απαραβίαστος νόμος της Φυσικής που αφορά σ’ ολόκληρο το Σύμπαν, μέσα μέσα στο οποίο υπάγεται και ο άνθρωπος.
Ο Θεός, δημιούργησε οντολογικά το Σύμπαν και τον άνθρωπο με κοινές ιδιότητες εντροπίας. Η μόνη διαφορά είναι στην εφυΐα.Η ανθρώπινη εφυϊα, που κι αυτή υπάγεται στην εντροπία, δεν υπάγεται στην αρμονία, ή άν υπάγεται, αυτό αφορά στους ολίγους.
Ολίγοι είναι οι «καλοί κ’ αγαθοί» μετρημένοι στα δάχτυλα των ανθρωπίνων χειρών.
Αυτοί οι «καλοί κ’ αγαθοί» έχουν στρέψει τα μάτια στον ουράνιο Μεγάκοσμο, μελετούν την κίνηση των άστρων, την βαρυτική ικανότητα που ενώνει κάθε ουράνιο σώμα χωριστά με το σύνολό του, ύστερα γυρνούν το κεφάλι προς τη Γη, θαυμάζουν το μεγαλείο της ορατής φύσης και του Μικρόκοσμου, αντιλαμβάνονται την αρμονία και την παγκόσμια αγάπη από την οποία πηγάζει το Πάν, δοξάζουν τον Ύψιστο και «εισέρχονται» στο βασίλειο της Αιώνιας Πραγματικότητας.
Οι άλλοι, οι «ξύπνιοι», οι τζογαδόροι, οι «φιλάδελφοι» της ζωής, αντί να παρατηρούν τους δείκτες λειτουργίας του Σύμπαντος, παρατηρούν τους δείκτες του Nasdaq,
αντί να βλέπουν την κίνηση των άστρων, βλέπουν την κίνηση των μετοχών στα χρηματιστήρια, αντί να γίνονται κοινωνοί του Μικρόκοσμου, γίνονται κοινωνοί της μικροψυχίας, της αυταπάτης, της ματαιοδοξίας, της αρπαγής, της πλουτοκρατίας, της καζινοπληξίας!
Άλλοιθωρίζουν μπροστά στο θαύμα της ζωής, που με τόση σοφία δώρησε ο Θεός στον άνθρωπο, για να απολαμβάνει «μέσω σοφίας» την απόλυτη Εδέμ τούτης της γης!

Γυρνούν την πλάτη στον ήλιο, του κόσμου και ξεχνούν πως με στραμμένη την πλάτη στο φως, το μόνο που θα μπορούν ν’ αντικρύσουν θα είναι η θλιβερή σκιά τους, αποκορύφωμα της αύξησης του μέτρου εντροπίας τους.

*Απόσπασμα από το δίτομο έργο του Παύλου Πισσάνου με τίτλο «ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ».